bianchi

hey gidi günler diyerek bianchi bisikletlere değinmek istiyorum. ağbimin vardı bundan ama benim yoktu, uyuz 'oluyodum'. o kadar uyuz oluyordum ki 'r' yi unutacak kadar. bende kontra freni olan bi bisiklet vardı. minnacık bişeydi. arkadaşlarımla o mahalle senin bu mahalle benim gezerdik. mahalle felsefecisi heralde ordan geliyor. gezerken de ah ulan bi de şu bianchi olsa diye de iç geçirmeden günü bitirmezdim. olmadı işte olamadı. bisikletçinin kapı önüne dizdiği 11 viteslik bianchler tam bana göreydi. boyu boyuma huyu huyuma. arada sırada ağbimin koca bianchi sini kullanırdım daha hızlı daha zevkliydi ama ben küçüktüm. bu konuda fazlasıyla yakındıktan, yürekleri burktuktan sonra üniversitenin ilk senesinde aldım bianchi yi oh olsun. yurttan okula bisikletle giderdim. arada kız arkadaşlarımı önüme atar gezdirirdim. bi tur versene diyenlerin tipine baktıktan sonra verirdim. şaka şaka ne var lan herkes binsin bianchi ye. yaşanmışlık olur ne bileyim. böyle şehir tiyatrolarına falan benim bisikletle giderdim. havalı oluyodu hem. her evden çıkışımda bu gün sakin sakin, yavaş yavaş gidecem dememe karşın hep hızlı sürerdim. sanırım bu yavaşlama olayını birinin bana öğretmesi lazım. hiç kaza geçirmedim, geçircek gibi oldum son anda yırttım. bianch ya, kaliteli hani ondan. ramazan aylarında iftar vakti sıkışan trafik beni hiç enterese etmezdi. fiiyuu diye biraz da içten içe otomobillerin yanından gülerek geçer giderdim. kilidi olmamasına rağmen kimse de çalmazdı bisikletimi. gel zaman git zaman aa neden kilitlemiyorsun, çalarlar bak, onu orda bırakma diye diye son sene çaldırttılar bianchi mi. lanet olsun sürekli olumsuz düşünen bu insanlara. tüm negatifliklerini benim cici bisikletime yüklemiş namussuzlar. şimdi yine yayayım. benim bisikletimi bulan varsa göndersin lütfen. böyle mavi renkli, üstünde bianchi yazıyo, kornası kamyon kornalarından. başka da bi aksesuarı yoktu dikiz aynaları saymazsak.