şebnem ferah

yeniden doğup gelsem yine kendisini seveceğim, her ne kadar beni sevmese de yağmurları seven, her şeye sil baştan başlasam bile sadece kendisini silemeyeceğim, aşkı çok gören iyi gün dostlarım gibi olmadığına inandığım, her şey insanlar için desturu ile davranan, sık sık tanısam daha iyi olmaz mıydı diye düşündüğüm, korkarak yaşıyorsan hayata sadece seyirci kalacağını bana öğreten, suyun dalgasız, denizin durgun olmasının kandırabileceğini bilen, içinmde fırtınanın yarınlar kadar yakın olmasına ve kendisini düşündükçe sigara dumanının altında yana yana kül olasımın gelmesine neden olan, saatim çalmadan her uyandığımda düşündüğüm, her gün güneşin doğduğunu görmek için perdeleri açtığımda aklıma düşen, gözyaşlarımızın tadı aynı olan insan.

kendisi okyanusların ötesinde de olsa, çakıl taşlarıyla kaplı bir sahilde yalnızlık da çekiyor olsa, bir kalp kırıldığında hisseder can kırıklarını, hüzünlenir efendim. öylesine iyi kalplidir. ne zaman mp3lerim arasında geçmişe yolculuk yapsam bu kadının şarkıları delgeç gibi deler göğsümü.

altıüstü ben bir mülteciyim ey okur, şebnemi dinler hüzünlenirim, dans ederim, içerim ama sana bilmediğin bir şey söyleyemem mutlaka sen benden iyi bilir tanırsın şeboyu, ama unutma, zaman geçip gidiyor, önümüzdeki yıllar azalıyor, şebonun değerini bil, o güzel şarkılarını ıskalama.
hoşçakal

(işbu entryde şebnem ferahın tüm eserlerini metin içinde verebilmek amacıyla saçmalanmış olabilir, yazar hiç bir mesuliyet kabul etmemektedir)