aşk

kendi kalbine mayın döşeyip üstüne çiçek serpmektir.

önce birkaç güzel tesadüf, birkaç fazla anlam yüklenmiş bakış gelir. sonra akıl yavaşça rehin alınır, bazen de apansızca. kusurlar romantik ayrıntılara, kırmızı bayraklar dekorasyona dönüşür. insan karşısındakini değil, ondan çıkardığı ihtimali sevmeye başlar.

en sinsi tarafı, insanın kendi felaketine çoğu zaman gönüllü gitmesidir.

mesela (bkz: evlilik).

tşkrler.