asabiyet

çayın iki dakika geç gelmesini kişisel hakaret sayacak kadar dünyanın kendi istediği hızda dönmesini beklemek hali.

daha karşısındaki cümlesini bitirmeden kaş çatılır, kapı biraz sert kapanır, telefon masaya gereğinden fazla bırakılır. ortada çoğu zaman dişe dokunur bir mesele yoktur; fakat tahammül çoktan bavulunu toplamış, insan da geriye kalan üç gram sabrıyla günü idare etmeye çalışıyordur.

asabiyet biraz da budur zaten. öfkelenecek bir şey bulmaktan ziyade, her şeyi öfkelenmeye yetecek kadar büyütmek. başkasının gecikmesine, sesine, tavrına, yaptığı küçücük bir hataya verdiğin tepki bazen hadiseden çok senin içindeki sıkışıklığı anlatır.

bazı insanlar dünyaya kızgın değildir.

dünyanın kendilerine yeterince hızlı boyun eğmemesine kızgındır.

tşkrler.