ateistlerin yaşama amacı

aksine hiçliğin önemsizliğini atlayan sensin. tam da bu yüzden hâlâ "sınırların dışına çıkmak" veya "kendine haslık" palavrası çiziyorsun. ateistlere göre sonları hiç olmayacak mı? evet. ölümden sonra bir ateist için herhangi bir anlam veya yaşam belirtisi mi var? burda nihilizmden bahsetmiyorum. nihilistler yaşarken de herhangi bir anlam bulmayı, aramayı reddederler ateistlerden farklı olarak.

yaşam süresi içerisinde saydığın sebep ve motivasyonlara sahip olmak için yaratıcıyı reddetmek şart değil ki? senin iraden, dürtü ve arzuların bir topluma, fikre, kendine inanmaya seni itiyorsa başkasının dürtü ve arzuları da bir inanca sahip olmaya, bir yaratıcıya inanmaya, daha üst bir iradeye bağlanıp ilkelerini ondan almaya itebilir pek ala? bu seni neden inançlı birinden çok daha farklı veya özgün kılsın? sen ilkelerini hayat tecrübenden çıkartırken o tecrübenin içinde inançlı insanların etkisinin olmadığını dahi iddia edemezsin. yani kimse sandığın kadar bağımsız veya anlamlı bir hayat çizmiş olmuyor sadece teizme karşı olduğu için. sen de kendi gerçekliğini kendin inşa ettiğini ve bunun hakikatin kendisi olduğunu sanmış oluyorsun. o kadar.