eksiltmeyen özlem

biri vardı zamanında.
​"ayrılıklar da sevdaya dahil" lafını o vakitler sadece güzel bir dize sanıırdım. meğer insanın içine isleye isleye yaşayacağı bir kader cümlenmiş. bir zamanlar aynı gökyüzünün altında yan yana yürürken,şimdi farklı hayatların içinde birbirimize teğet geçiyoruz.
​ama garip bir şey var.biten sey sadece zamanmış, his değil. aradan ne kadar vakit geçerse geçsin, zihnimde beliren bir gülüşü ya da bir ses tonu hala içimi ısıtmaya yetiyor. kavusamadık, evet, belki de hikayemiz bu kadardı. ama geriye dönüp baktığımda "iyi ki yaşandı" diyebiliyorsam, o ayrılık da en az kavuşmak kadar anlamlıymış.
​bazen sadece özlüyorum. eksilerek değil, o zamanların güzelliğine şükrederek.