ressam tatiana kirillova barış manço tablosu

görsel

Bir yüz…
Bir vapur…
Bir ev…

Belki çocukluğunuzdan kalan bir duygu…

Belki yolculuğu sevmek…

Belki farklı insanlara merakla yaklaşmak…

Belki de hiçbir karşılık beklemeden paylaşmanın doğal olduğuna inanmak.

Bu duygular size ait gibi gelir.

Çünkü gerçekten de öyledir.

Ama bazen insan, kendisini şekillendiren dünyanın farkına yıllar sonra varır.

Barış Manço birçok insana sadece şarkılar bırakmadı.

Bir bakış bıraktı.

Bir ses tonu bıraktı.

Bir nezaket biçimi bıraktı.

Dünyaya duyulan merakı bıraktı.

Farklı olanı sevmeyi bıraktı.

Çocuklarla aynı göz hizasında konuşmayı bıraktı.

Bu yüzden bu resim bir portre değildir.

Bir insanı anlatmaktan çok, onun hâlâ yaşadığı görünmez alanı hissettirmeye çalışır.

Belki siz de uzun zamandır o alanın içindesiniz.

Ve bunu ilk kez şimdi fark ediyorsunuz…
Çünkü bazı insanlar yalnızca eser bırakmaz.

Bir iklim bırakır.

insanlar o iklimin içinde yaşamaya devam eder.

Farkına varsın ya da varmasın.

Belki bu resim tam da o iklimi görünür kılmaya çalışıyor.

Bu yüzden burada hiçbir renk tek başına değildir.

Mavi yalnızca gökyüzü ya da deniz değildir.

insanın içinde sessizce büyüyen bir boşluk da olabilir.

Durup nefes alabildiği bir yer de.

Kırmızı yalnızca bir renk değildir.

Bazen cesaret olur.

Bazen özlem.

Bazen de yaşamın kendisi.

Sarı ise dikkati üzerine çekmez.

Işık gibi dolaşır.

Fark edilmeden dokunur.

Belki bazı insanların hayatımıza girişi de böyledir.

Önce fark etmeyiz.

Sonra onsuz nasıl biri olurduk, bunu düşünemeyiz.

Bu resimde hiçbir çizgi tam olarak bitmez.

Akış devam eder.

Çünkü etkiler de böyledir.

Bir insandan diğerine geçer.

Bir kuşaktan diğerine ulaşır.

Ve çoğu zaman görünmez.

Barış Manço’nun evi de bu yüzden yalnızca bir bina değildir.

Taşlardan yapılmış bir yapı olmaktan çok, insanların içinde yaşamaya devam eden bir yerdir.

Bazı evler ziyaret edilir.

Bazıları ise insanın hafızasında yaşamayı sürdürür.

Bu resimde akış yalnızca suyun hareketi değildir.

Bir duygunun, bir hatıranın, bir insanın başka insanlarda yaşamaya devam etmesidir.

Belki bu yüzden hiçbir şey birbirinden tamamen ayrılmaz.

Çünkü bizi şekillendiren şeyler de hayatımızda böyle kalır. Sessizce. Akarak.

Bazı insanlar bir akış bırakır. Bir iklim bırakır.
Tatiana KiRiLLOVA