sigarayı neden seviyoruz

insan aslında sigaranın kendisini değil, onun hayatın koşturmacası içinde bize zorla hediye ettiği o beş dakikalık "es"leri sever. her şeyin üst üste geldiği, kafanın içindeki seslerin susmadığı o anlarda balkona çıkıp bir tane yakmak, dünyaya geçici bir duraklatma düğmesine basmaktır. o dumanı havaya üflerken sanki kafanın içindeki tüm o karmaşayı ve sıkıntıyı da dışarı salıyormuşsun gibi hissettiren o sahte hafifleme hissi, beynin bize oynadığı en tatlı oyundur. yalnızlığın en koyu anında yargılamayan bir ortak, en dertli anında sessiz bir sırdaştır; soru sormaz, eleştirmez, sadece seninle birlikte sessizce yanıp kül olur. elindeki o minik sıcaklık, modern insanın yalnızlığına uydurulmuş en tuhaf kılıftır. günün sonunda sevdiğimiz şey o zehirli duman değil; sadece beş dakikalığına da olsa her şeyden kaçıp, kendimizle baş başa kalabildiğimiz o korunaklı andır.