raskolnikov

lan oğlum ne manyak herifsin ya? fakirlikten anan mektup üstüne mektup yazıyor, bacın da kendini pazara çıkarmış seni okutayım diye. sen kalkıp tefeci karıyla onun kız kardeşini baltayla parçalıyorsun. sonra da “acaba ben napolyon muyum lan” diye odada volta atıp felsefe kırıyorsun. napolyon moskova’ya ordusuyla dalarken senin gibi iki hafta yatağa gömülüp sonya’ya kurtar beni abla diye zırlamadı ki.

kız sana deli gibi tutulmuş, sen ona ben katilim diye itiraf ediyorsun, polis kapıyı yumrukluyor, hâlâ fikir uğruna diye mırıldanıyorsun. tamam vurdun baltayı, oldu bitti kardeşim, şimdi adam gibi sürgün torbasını kap, sibiryaya git, madende kürek çek, belki orda aklına gelirsin. ya da hopla istanbul’a, bizim burada da tefeci kaynıyor, en azından donmazsın, rakı da bulursun.

vicdanın varsa güzel, aferin, ama niye bütün şehri, ananı, bacını, sonya’yı da peşinden sürükleyip götürüyorsun? anan taşrada oğlum niye susuyorsun, cevap vermiyorsun diye saçını yoluyor, bacın ben kurban oldum diye evde küfleniyor, sen hâlâ “ben üstünüm” diye sokaklarda salınıyorsun.

ulan razumihin senin peşinde pervane, dunya seni okutayım diye lujin denen herifin önüne kendini atacak, sonya zaten kendi felaketini unutmuş sana incil açıyor, sen hâlâ ben özel miyim lan diye petersburg kaldırımlarında volta atıyorsun. sen napolyon falan değilsin oğlum, petersburg rutubetinde açlıktan, gururdan ve kötü fikirlerden ayarı kaymış bir öğrencisin. önce bunu kabul et.

hiç değilse şu petersburg’a bi baksaydın, kanal kenarı yeşermiş, millet gülüyor, içiyor, öpüşüyor, hayat akıyor. sen hâlâ odanda suç mu ceza mı diye kıvranıyorsun. biz de senin yüzünden kitabı kapatınca ulan ben de baltayı bir yere mi vursam diye yatağa giriyoruz. sıçmışım sana da, o üstün insan zırvalığına da.

resmen hayatımızı silkeledin ya! senin o boktan ben farklıyım triplerin yüzünden kaç senedir içimiz içimize sığmıyor, sanki türkiye’de başka sıkıntımız yokmuş gibi, seninle mi uğraşacağız? kalk siktir git lan karanlık odandan! o iğrenç fikirlerinle birlikte kaybol. kendi halimize bırak bizi. bırak da nefes alalım it herif.

dostoyevski reis... kusura bakma abi, biraz gerildim de. gerçi sana da kırgınım valla, artık yazmıyorsun hiç. arada bi yeni şeyler mi karalasan? ama sakın bu herifle baltasını katma abi, yeterince yordu bizi. gerginlik çıkmasın yine.