hep kendini suçlamak

kimisi için bu huy aslında bi çeşit konfor battaniyesi. başkalarını suçlamak tehlikeli, kavga çıkar, yüzleşmek gerekir, hesap sormak lazım. oysa kendini suçla? süper rahat. her şey kontrol bende gibi geliyor, ben değişirsem her şey düzelir diye tatlı bi yalan söylüyor kendine. sonuçta egon da şişiyor, ne kadar vicdanlı, ne kadar derin bi ruhum varmış diye pohpohluyorsun. dışarıdakiler ben böyleyim, beğenmeyen siler diye yoluna devam ederken sen içeride guantanamo kuruyorsun, ciğerin delik deşik ama en azından ben farkındayım diye avunuyorsun.

bunu yapan her kimsen sana, avunma kardeşim, yapma. bazen hayat boktan, insanlar g*t, şans kör, sisteme girmiyorum bile... kendine bu kadar yazık etme. bu kadar suçlama. bi ara ulan bu seferlik suç benden değil, sadece boktan bi gündü de ve bırak. yoksa o guantanamo’yu ömür boyu kendin işletmeye devam edeceksin, farkındalık falan hikaye olur. bırak biraz da dışarıdakiler g*t olsun, sen de nefes al. durmadan kendini sanık sandalyesine oturtursan, bi süre sonra suçlu olup olmamanın da önemi kalmaz.