introvert olmak

Ben yalnızken kendimi hiç yalnız hissetmem, alıştığım sevdiğim bir şey yalnızlık. Hatta yalnızlığı her zaman insanlar birlikte olmaktan daha fazla severim. Yalnızlığı özlerim. Özlemekten de öte, yalnızlığa ihtiyaç duyarım.
Yalnızlığa neden bu kadar muhtacım hiçbir zaman anlayamadım. Bir şey yapma için istemiyorum yalnızlığı ama yalnızlık bana her şeyi yapabileceğimi düşünme özgürlüğü veriyor. Galiba sırf bu yüzden yaptığım her şeyden vazgeçip yalnız kalmak istiyorum, hiçbirşey yapmadan her şeyi yapabileceğimi düşünmek için.

Başka insanların varlığının her zaman özgürlüğümü kısıtladığına dair garip bir inancım var, bir zaman sonra yanımdaki insanların varlığından huzursuz olurum. Kimseye bir söylemeden hareket edebileceğim bir alan gerekir hep bana ama söylediğim gibi bir şey yapmak için değil, yapabileceğimi hissetmek için. Benim isteklerimi engelleyecek ya da sorgulayacak başka bir insanın, başka bir iradenin, başka bir isteğin varlığı hep beni tedirgin eder.

Belki de bunun için yıllardır mutlak bir yalnızlığın içinde yaşıyorum.

Etrafımda benim irademin çarpacağı başka bir irade, başka bir istek olmasın diye.

Saatlerce tek başıma yürüyebilirim, saatlerce tek başıma oturabilirim. Saatlerce hiç konuşmadan susabilirim.

insanların çok korktuğu yalnızlık duygusunun neden bu kadar korkutucu olduğunu hiç anlamadım. Birçok insanın hayatına yalnız kalma korkusunun yön verdiğini, belirlediğini, birçok insanın sırf yalnız kalmamak için birçok isteğinden vazgeçtiğini biliyorum. Bu, benim için çok anlaşılmaz bir şey, ben yalnız kalabilmek için birçok isteğimden vazgeçtim. Birçok mutluluktan hatta aşktan vazgeçtim.