yaşamak üzerine

Gelen Hızır mıdır, bilinmez; sen Hızır mısın da denilmez. Ey Hızır: Âb-ı Hayat suyunun sırrına erişmek değildir dilek. SEN diye atar BEN'deki şu deli yürek. Kül de bir zaman evvel hardı. Bir zamanlar bir çocuk vardı. Şimdiki gibi sıradan bir candı. Sonra has sevabına saf günah kardı. Mazide sade fark, ak paktı. Ezelde ne ise ebede kadar hep yeknesak, aynı. Ne bilirsin ki BEN'i? BEN'i bilen hep SEN'di, başkacası var mı? Alem büyükmüş, yalan; hep cendere, çirkef çukuru ve dardı. Sana kolay tabiki, Hızır'sın. Her cana erişirsin, daim hazırsın. Peki ya BEN? Ne elin erişir, ne yolun BEN ile kesişir. Bir zaman daha takılsın şu viranede, bu cana yetişir. Yardımın tene olur ancak, sonrası vuslat.