ben bu yazıyı öylesine yazdım

Birileri olmuştu. Beni kabullenmeyen, sesimi kabullenmeyen, konuşsam kabullenmeyen, sussam kabullenmeyen, yemeklerimi, boyumu, bosumu, saçımı, başımı kabullenmeyen. Yorucuydu, kabul edilmeye çalıştığım için eleştirilmekten nefret eder olmuştum.

Sonra sen geldin. Beni en başından kabul etmiştin. Sevmiştin. Bende kusur aramıyordun. Senin gözlerinden bakınca eski kibrim kalmadı. Artık kendimden övünerek bahsetmeme gerek yoktu. Ne tepki verir diye konuşmaktan çekinmem de gerekmiyordu.

Şimdi soyadın soyadım olsun, memleketim doğu değil batı karadeniz olsun, her gün yemeğin yanında sen seviyorsun diye pilav yapayım istiyorum. Teşekkürler.