günün şiiri

“gidiyorum burdan
anım olmayan bir kente
işte rüzgârın çözüldü dili, duyuyorum
alev sardı odunları
kara toprak aydınlandı, görüyorum
ama giden gitti, ne gelir elden
acı, ah acı; acımasız biliyorum

bu kadar acıyı kim taşıyabilir kendinde.“

Aklıma geldi içim yandı yine türk şiirinin galiba benim için en acıyan tarafıdır metin altıok. hayret ediyorum şiirlerinin bu kadar ateş imgesiyle dolu olmasına. hissetmekten de öte bir şey bu. yangını odunuyla ateşiyle dumanıyla hatta külüyle duruyor şiirlerinde.
onu yakanlar onunla birlikte onlarcasını yakanlar şirke koşan namussuzlar allah diyip allahı tanımayanlar -ben bu şiirleri okuyorum ve eminim neredeyse- metin altıok’u allah çok seviyordur, asıl siz yandınız ateşiniz bol olsun.