babam

Baba,

Ben sana kızmadım hiç.
Ama sana yaklaşamadım.
Aramızda görünmeyen bir mesafe vardı,
ikimiz de geçemedik.

Sen sevdin, biliyorum.
Ben de seni sevdim.
Ama sevgimiz hep yarım kaldı,
dokunmadan bitti.

Şimdi geriye bakınca anlıyorum:
Sen güçlü olmamı istedin.
Ben yalnız kalmayı öğrendim.

Elini tutmadım baba…
Ama yokluğunda
ellerim hep boş kaldı.

Bazen düşünüyorum:
Belki sen de sarılmak istedin
ama zamanı kaçırdın.
Ben de bekledim,
sen de sustun.

Eğer beni duyuyorsan,
bil ki artık seni anlıyorum.
Kırgın değilim.
Eksik sadece.

Bir gün olur da karşıma çıkarsan,
sana hiçbir şey sormayacağım.
Hesap sormayacağım.

Sadece diyeceğim ki:
“Gel baba…
bu sefer ben durmuyorum.”...