sevgi

öznenin kendi ontolojik yarılmasını (spaltung), öteki'nin (l'autre) sembolik düzenindeki hayali bir bütünlük vaadiyle yama girişimidir; yani, lacan'ın objet petit a olarak tanımladığı o yakalanamaz arzu nesnesinin, fenomenolojik sahnedeki fantazmatik bir projeksiyonudur. bu, aslında hegelyen efendi-köle diyalektiğinin erotize edilmiş bir varyantından başka bir şey değildir; zira âşık olan bilinç, kendi "kendinde-varlığını" (an-sich-sein) sevilenin "kendi-için-varlığında" (für-sich-sein) eriterek aşkınsal bir senteze, imkansız bir narsisistik tamamlanmaya ulaşmayı hedefler. dolayısıyla sevgi dediğiniz bu bayağı duygulanım, aslında varoluşsal eksikliğin (manque-à-être) patolojik bir inkâr mekanizması ve libidinal ekonominin asla ödeyemeyeceği sonsuz bir borç senedidir.