gölge

Bir zamanlar, kalbimde yer etmiş bir gölge vardı. Gözlerim, onunla dolu hayallerin izinde sabahın ilk ışıklarına uyanırdı. Her sabahın şafağında, onun varlığıyla aydınlanan bir dünyaya adım atardım. Güneş doğarken ışıklar onun gülüşünü taşırdı bana, ve ben her ışık huzmesinde onun sıcaklığını hissederdim.
Gece çöktüğünde, yıldızlar onunla fısıldaşırdı sanki. Ayın solgun yüzünde onun silueti belirirdi, ve ben gözlerimi gökyüzüne diktiğimde, onu arar dururdum. Her yıldız, onun gözlerinde parıldayan umutlar gibiydi. Gecenin karanlığında bile, onun hatırası bana rehberlik ederdi.
Zaman, akıp giderken bizden bir şeyler götürdü. Fakat kalbimin derinliklerinde, onun izleri silinmez bir şekilde kaldı. O günlerin tatlı hatıraları, ruhumun bir köşesinde hep saklı durur. Her anı zihnimin bir köşesinde canlılığını korur.
Rüzgar, onun adını fısıldar gibi estiğinde, içimde bir yerler sızlar. Her esinti, onun varlığını hatırlatır bana. Onunla geçirilen zamanların anısı, rüzgarın hafif dokunuşunda yeniden canlanır. Her şey, onunla ilgili bir anıyı taşır gibi gelir bana. Her adımda, onunla yürüdüğümüz yolları hatırlarım. Her çiçek, onun gülüşünün rengini taşır gibi açar.
Belki artık o günlere geri dönmek mümkün değil. Belki zaman, bizi farklı yollara sürükledi. Ama onunla yaşanan her an, kalbimin bir köşesinde ölümsüzleşti. O anılar, bana hem bir huzur hem de bir hüzün getirir. Çünkü onun varlığı, hayatımda bir dönüm noktasıydı. Onunla paylaşılan her an, bana hayatın ne kadar değerli olduğunu hatırlatır.
Şimdi, her gün doğarken ve her gece çökerken, onun anısıyla yaşarım. Kalbimde saklı kalan bu gölge, bana sevginin gücünü ve zamanın ne kadar değerli olduğunu hatırlatır. Her sabah, onun anısıyla uyanır ve her gece onun hatırasıyla uykuya dalarım. Çünkü onunla geçirilen zamanlar, benim için hayatın en değerli anılarıdır.