yüksel

hayatımın en değerli insanlarından birinin adı. bir ad bir insana ancak bu kadar yakışır. öyle yükselmiş ki, sınırı ve sonu yok.

"allah allah, kim bu yüksel?" dediğinizi duyar gibiyim. o benim idolüm, ağabeyim, öğretmenim, akıl hocam. bazı insanlara duyduğumuz sevgi ve o sevginin türü o kadar fazladır ki, tanımlamaya yetecek sözcük bulamayız. bu da tam olarak öyle. erkek olsaydım sanırım sırf onun öğrencisi olabilmek için endüstri meslek lisesinde okurdum. gerçi şimdiki adı "mesleki ve teknik anadolu lisesi" oldu sanırım.

evet, o bir teknik öğretmen. entelektüel, çok yönlü bir dava adamı. ülkücü. her şeyden önce o bir ülkücü. tıpkı ertuğrul dursun önkuzu gibi. görse bu benzetmeme çok kızar mutlaka. rahmetli önkuzu'ya denk olmasının imkansız olduğunu söyler. haklıdır da. fakat yine de eğer biri rahmetlinin aziz hatırasına her şeyiyle sadık ise bu kişi odur. ben? ben aday adayıyım henüz. yüksel gibi yiğit bir adamın yanında çıraklık sürecim devam ediyor. hem de tam 11 yaşından beri...

arif nihat asya bir dörtlüğünde çok güzel anlatmış onu ve ona benzeyenleri:

"nerede o yiğitler ki gür
sesleri ülkeyi bürür.
yürü dese dağlar yürür,
dur dese kalpler dururdu."

bir de ona çok benzeyen yiğitler var. bir teknik öğretmen daha var. ikizi gibidir. adı ona da çok yakışıyor. hem kaplan gibi hem de babür şah gibi gözü kara. inanıyorum ki rahmetli önkuzu her ikisine de bakıp gülümsüyor ve gurur duyuyordur. yaşım yetmediği için onların gençlik yıllarını bilmem mümkün değil ne yazık ki ama kayıp bir hayat yaşadığımı düşündüğüm oluyor. yüksel hocamı 21 yıldır doya doya yaşayabiliyorum belki ama adını o büyük türk hükümdarından alan ekürisini çok sonra tanımış olmanın ızdırabını anlatmam mümkün değil. eğer bir daha dünyaya gelseydim 17-18 yıl önce dünyaya gelmeyi çok isterdim. tevazudan asla taviz vermezler biliyorum ama ikisi de ülkü devi olduğunun farkında değil. onu yıllar sonra arkamızdan gelenler söyleyecekler.

hem, galip erdem de yaşarken kendine ülkücü adayı derdi. galip erdem'in çevresindekiler bu efsanenin tanığı idiler ve onunla hemdem olmanın verdiği gururla içleri ürperiyordu. bir dakika bile olsa fazladan onun yanında kalabilmek için neler vermezlerdi ki? bir gün ben onları benden küçüklere anlattığım zaman hasretle ah çekip "keşke senin yerinde olabilseydik" diyenler olacak, biliyorum.

bir de bu hayatımın itirafı olacak. o yiğit adamı çocukluğumda rahmetli önkuzu ile o kadar özdeşleştirmişim ki, sanki onunla hasret giderdiğimi, onunla konuştuğumu düşünerek canımın acısını bir nebze olsun dindirebiliyorum. anlatamıyorum belki ama onun beni anladığını iliklerime kadar hissediyorum.

2024 yılının ilk gününde ilk yazım onun hakkında olmalıydı. bir gün onu uzun uzun anlatacağım.