life is but a dream

avenged sevenfold'un 8. stüdyo albümü. grubun the stage albümü ile başlayan tarz değişikliğinin son ve bana göre en iyi halkası.

gerçekten nevi şahsına münhasır bir progresif metal - avangart metal albümü yapmışlar. öyle bir albüm ki daft punk'tan da esintiler var, max ricter'dan da, dream theater'dan da. özellikle synyster gates müzikal anlamda gerçek bir dehaya dönüşmüş durumda. nobody solosu kendi soloları içerisinde kesinlikle zirveyi zorlarken, piyanodaki yeteneklerini ise albüme adını veren şarkı life is but a dream'de sergilemiş. bana kalırsa brooks wackerman'ın da grubun girdiği yeni yolda payı büyük, yeteneklerinin sınırlarını zorluyor her yeni albümde.

liseden beri dinlerim a7x'i. onlarla birlikte olgunlaşmak, yaptığın ve keyif aldığın işlerin değişmesi büyük keyif. "bu sefer böyle bir iş yapmak istiyoruz" deyip kalıplardan sıyrılıp da bu kadar özgün bir iş yapmaları da takdire şayan. metallica'nın load-reload dönemi gibi belki ama a7x işi daha zorlaştırarak progresif metal'e kaymışlar.

tüm albümün de albert camus felsefesinden etkilendiğini de dipnot olarak düşelim.
eski dinleyicilerinin albüme alışması zaman alabilir, ben de aynısını the stage'de yaşamıştım. fakat şans verilip eski a7x'den bağımsız dinlenirse sevilmemesi çok zor. harika bir albüm olmuş.

umarım bir sonraki albümlerinde bu yoldan devam ederler.