sözlük yazarlarının itirafları

görsel
olur olmadik yerlerde, hic bilmedigim insanlari gordugumde paramparca olan kalbimin parcalari batiyor ve canimi oyle yakiyor ki. ben bu kadar aciyla n a s i l?

cok degil, birkac yil once kalbim yine boyle kirikti evet ve yine boyle bomboslukta hissediyordum ama hic dilini bile bilmedigim bir ulkeye kendi basima gidecek cesaretim vardi. simdi her seyin yaninda bir de korkuyorum. ben bu kadar dertle n a s i l?

gozlerim doluyor. ummadigim anlarda aklima bir sey geliyor. evime donmek istiyorum. her yere gidebilirdim, diledigim kadar kalabilirdim. simdiyse kendimden arsin arsin uzaklasiyorum ama hep evime donmek istiyorum. ben bu kadar kaygiyla n a s i l?

insanlarin yuzlerine bakiyorum. gozlerinin icine. sanki kendimde kaybettigim ve kaybettigim o gunden beri hep aradigim, hep bulmayi umdugum seyi goruyorum. minicik kaliyorum o sonsuz karanlik boslugumda. odum kopuyor. ben bu kadar korkuyla n a s i l?

"hadi" diyorum. sanki kendime elimi uzatiyorum. "hadi gel, soyle yapalim." hic de mecalim yok ki. kalkamiyorum bir turlu o dustugum yerden. ben bu kadar tukenmislikle n a s i l?

zaman bir turlu gecmiyor ama omrum bitiyor. bir seylerin uzerine bir seyler koyamadan omrum bitiyor. yirmi sekizimi boyle planlamamistim:)

hic kimseyle ayni yerde degilim, kendimden bile kilometrelerce uzagim. ayni selda bagcanin hikayesinde anlattigi korler gibi panik halinde, nereye gittigimi bilmeden saga sola kosturuyorum. bir sey diyecegim. her yere carpiyorum. ama bu bomboslugun icinde nasil her yere carpabilirim?

kendimi katlayip bukup, bir sekilde kucultup annemin o vitrinine, tam da gaz lambasinin yanina koyasim var. hic dusmem, hic kirilmam. "ama yasamazsin da" diyor biri hemen ustten ustten. yasamaktan korkmaya hakkim yok mu yani? ustelik zaten beceremiyorken.