mezarlık

dedemi selamlamak için bu sabah gittiğim, evveliyle sevilen ve seven ölü bedenlerle dolu alan. bir nevi hikayesi sonlanan kişilere tahsis edilen yer.

mezarlıklar kimi zaman huzursuz kimi zaman da huzurlu eden yerlerdir. kaybı taze olana ıstıraptır ama kaybı eski olana arınma yeri gibi gelir. zira eski kaybedilenin başucuna oturup iç dökmek ferahlatır.
trajiktir ama mezarlıktaki ağaçlar daha bir heybetli daha bir boylu bosludur.
zira gözyaşlarımızdan ve sevdiklerimizin bakiyelerinden beslenirler ama bu jestimizi karşılıksız bırakmaz, bizi tepeden kucaklar, kızgın güneşe siper ederler kendilerini.
velhasıl korkulmaması gereken, ders çıkarılması gereken yerlerdir.
hem zaten, bol bol yabani menekşe olur mezarlıklarda. daha ne olsun?