ellesmere geceleri

sıkıntının şiiri

Boşlukta kaybolur sanki her anım,
Bir gün bile güneş doğmuyor camda.
Çoktandır kaçtığım çetin düşmanım,
Kıstırdı bu gece beni odamda.

Yeniden yenildim bu düşmanıma..
Zaman geçmiyor hiç, mekan hep aynı.
Bu dünya sonsuzmuş gibidir amma,
Bence dar evrenin bile her yanı.

Bir kement olur da yol kıvrımları
Boğazımda düğümlenir kalırlar.
Umudun amansız bu hasımları
Öçlerini niçin benden alırlar?

Herşey bir oyuncak, her olay oyun.
Boşmuş mutluluğa harcanan emek.
Bu dünyanın tanıdığı tek kanun:
Şekeri tattırıp sonra vermemek.

Gönlümde hasreti hep duya duya
Her gece gözyaşı olup da aktım.
Tatlı bir masalla dalıp uykuya,
Korkunç bir kabusla sıçrayıp kalktım.

Gündüzler geceden daha karanlık,
Ölümse hayattan daha sevimli.
Keşke gülebilsem sade bir anlık
Olsa da gözlerim bir parça nemli.

Aynalar hep yalan söyler yüzüme
Ben bir çocuk değil, yetmişlik pir'im.
Hayat denkleminde geldim çözüme
En derin uykuma dalabilirim.

Koşmak... Sıkıntıdan huzura koşmak...
Susmak... "Konuş" denilinceye kadar.
Ey gönül! çağlayan gibi coşkun ak.
Kırılmış kalbimi sevgi ile sar.

Saatler hep böyle aımasız mı
Niçin uçmuyorlar zeval ufkuna?
Saatler utangaç, ürkek bir kız mı
Sevdikçe kaçıyor hayal ufkuna.

Hep sana seslenir, nerdesin derim.
Ey 'saadet' denilen kara gözlü yar!
Gelmeyeceksen de yine beklerim,
Saatler, haftalar, aylar ve yıllar.

1995