ben bu yazıyı dünyaya yazdım

Şehrin orta yerinde bir bankta oturuyorum. Hava soğuk. Yakınlarda bir kafeden çok sevdiğim “Nereden Bileceksiniz?” parçasını pes sesli bir solist söylüyor. Anadolunun o kuru, sert havası kendini hissettirmeye başladı. Bir yığın insan bir yerlere gidiyor. Kiminin elinde alışveriş poşetleri, kiminin çantaları, kiminin elleri cebinde, kimisi telefonla konuşuyor, bir grup birbirilerine eğlenceli şeyler anlatıp gülüşüyor. Hepsi sağ salim varacakları yere varması dileği ile.
Kötü ve zalimlere de tez zamanda akıl fikir.

içimde izahını yapamadığım bir duygudurumu var fakat yinede biri “Nasılsın?” diye sorsa Adab- Muaşeretten “iyiyim, teşekkür ederim.” diye cevaplarım. iyiyim evet. Arabaların yarattığı o ufak sert rüzgarın yüzüne çarptığı, yürütme mekanizmasının kolunu tutup yaya geçidinde yeşil yanmasını bekleyen tekerlekli sandalyedeki adama kıyasla, tek gayesi karnını doyurmak olan sokak köpeğine kıyasla, hem geçimini hemde öğrenimini sağlamaya çalışan öğrenciye kıyasla benim duygudurumum biraz lükse kaçıyor.

Düşündükçe deliye döndüğüm şeyler vardı önceki yazılarımda. Sahi epeydir de yazmadım. Artık üzülüyorum. Bu kapitalist düzen karşısında hüznümü içime boğup sadece üzülüyorum. Sermayenin belli başlı ellerde toplanıp şunca insanın verdiği hayat mücadelesi, mesai bitimine müteakip bir sonraki otobüse kalmamak için koşuşturan insanlar, öte yandan aynı durak önünde ışıkta bekleyen 100-150 asgari ücret eden lüks otomobiller. Hepsi akciğer solunumu yapıyor aslında. Hepsinin kalbi var.

Bu sefer fazla uzatmayacağım. Tüm iyi insanlara iyi dileklerim sonsuza dek sürecek.

“Dünyayı güzellik kurtaracak. Bir insanı sevmekle başlayacak her şey.”