akp nin sonu

tayyip en başta yola çıkarken hep beraberiz, biz bütünüz. hiçbirimizin diğerinden farkı yok gibi bir rol kesiyordu. ama aşama aşama tüm rakiplerini egale etti ve akp'nin tek adamı oldu. aslında şu anda "durmak yok yola devam" lafı geçmişte pasifize ettiği rakiplerini bir bir hakladıktan sonra "diskalifiye ettim, tüh napalım bari durmayalım yola devam edelim" ifadesini akla getiriyor. abdullah gül'ü yiyemedi cumhurbaşkanı olup sırça köşkte ve siyasetten uzak. abdülkadir şener'in muhalifliğini sindiremedi partiden itti, ayrılınca da kötü adam yaptı. erkan mumcu'yu yedi bitirdi, eleştirisine katlanmadı. adam partiden ayrılmak zorunda kaldı. şu anda etrafında tonla yalaka çıkarcı sermayedar ile iyi şeyler yapıyorum pozunda geziyor ve eleştirenlere köpürüyor. ama sanırım partiyi sermayeye entegre etme düşüncesi ile bu kadar çok sermaye ilişkisi yozlaşmanın başlangıcı oldu. çünkü partiden kopan idealistler yüzünden ortalık liderlik ışığı olmayan bir sürü ihaleciye kaldı. ayrıca partide bulunan bir takım idealist insanlar hala var ama hala onlar da korkularından ses çıkaramıyorlar. mesela en az abdüllatif şener kadar kaliteli bir sait açba var ama adam kendini öne çıkarsa tayyip yine yiyecek adamı.