ispoved

lev nikolayeviç tolstoy'un en sevdiğim eseri. Türkçe ismi ile itiraflarım kitabı.

****alıntılar****

-"hiçliğin hiçliği" der süleyman -"hiçliğin hiçliği - her şey bir hiçtir. insanın güneşin altında bütün o yapıp ettiklerinden karı ne? bir nesil yok olur gider, yerine bir başka nesil gelir. ancak yeryüzü sonsuza dek var olmaya devam eder, geçmişte ne varsa gelecekte de olacak olan odur; bugün yapılanlar gelecekte de yapılacaktır ve güneşin altında yeni bir şey yoktur. bakın işte bu yeni, denilebilecek bir şey var mıdır?

-hayatım durma noktasına gelmişti. soluk alabiliyor, yiyebiliyar, içebiliyar, uyuyabiliyordum. bunları yapmamak zaten elimde olan bir şey değildi. ama yaşamıyordum, çünkü gerçekleştirmeyi mantıklı bulabileceğim hiçbir arzum yoktu. bir şeyi arzu ettiğim takdirde peşinen biliyordum ki, bu arzumu tatmin edeyim ya da etmeyim, sonuçta bundan hiçbir şey çıkmayacaktı. şayet bir peri gelip bana arzularımı gerçekleştirrneyi teklif edecek olsa, ben ne isteyeceğimi bilmiyordum. sarhoşluk anlarında bir arzu değil, ama eski arzularımdan kalma bir alışkanlık gibi bir şey hissetsem de, ayık olduğum anlarda bunun bir vehimden ibaret olduğunu ve gerçekte arzu edilecek hiçbir şeyin olmadığını bilirdim. hakikati bile bilmeyi arzu etmiyordum, çünkü hakikatin içeriğini tahmin edebiliyordum. hakikat hayatın anlamsız olduğuydu. sanki yaşayacağım kadar yaşamış, yürüyeceğim kadar yol yürümüştüm de bir uçurumun kenarına gelmiştim, önümde yok oluştan başka hiçbir şeyin olmadığını apaçık bir şekilde görebiliyordum.