mevsim sonbahar

yüzüme kar taneleri düşüyor usul usul ve her gün yürüdüğüm sokak melodik bir beyaz giyiyor, ellerim buza kesmiş, ellerim cebimde, yüzüm göğebakan, karla temizleniyorum.bir şarkı çalınıyor kulağımda, yalnızca ben duyuyorum, biliyorum. ama herkes duyuyor gibi geliyor işte karın yağdığını gören herkes. kar yağdıkça "mevsim sonbahar" diyor şarkı, "yapraklarım döküldü önce" diyor kadın. ağaçlara takılıyor gözüm dallarında kar çiçekleri oturmuş çıplak ağaçlar! "hiç mi sevmedin hiç mi sevilmedin" diyor şarkı ağaçlar dallarını daha bir yukarı kaldırıyor, imkansızlaşıyor salıncak kurmak. uzakta bir keman ağlıyor, yollarda sekiyor bir mızıka. "yağmur da yaşatmaz seni güneş de artık" diyor kadın ve ekliyor "mevsim sonbahar"...oysa kar yaşatır seni diye müdahale etmek istiyorum, susuyorum...mevsim kış...ama yapraklar dökülmeye devam ediyor hala. bazıları üşür mü diye aldırmadan sıkıca sarılıyor ağacın dallarına...düşerse yaprak ağaç farketmeyecek bile, dallarını eğip geri koymayacak onu yerine. ağaçlar eğilmez çünkü. yaprağın kaderi düşmek...ağacsa kadere meydan okurcasına ilkbaharda yeniden kuşanacak yeşil zırhını..."gözlerinden anladım önce" diyor şarkı, "sonra sözlerinden" diyor kadın...adımlarım yeri incitecek sanki, bulutların üzerinde yeryüzüne hasret bir yağmur damlası gibiyim, ayaklarım yalnızca dokunuyor yere...eğer sertçe basarsam biraz daha sert basarsam kırılacak yer...ağacın yaprakları dolanıyor ayaklarıma artık ona ait olmayan yaprakları...ben de onlardan biriymiş gibi savruluyorum ...kollarımı yukarıya kaldırıyor ve gökyüzüne kaldırıyorum...aldırmıyorum kışa...mevsim sonbahar...

10 temmuz 2008