sebastiao salgado

Salgado fotoğrafları niçin hakkında düşünmeye değer? Fotoğrafın bir sanat dalı olması hakkında bir sorumuz var, benim de var herkes gibi. ilgisi olanlar veya olmayanlar için bir bilgi nesnesi vardır: Hokusai'nin Fuji Dağı Manzarası serisinden "Büyük Dalga"sı. Son yüzyılda reklam sektöründe de bolca kullanılmış bir malzemedir Büyük Dalga. Salgado fotoğrafları da böyle büyük bir selam veriyor yüzyılımıza. ismini bilmesek bile tanıdık geliyor, büyük şehir manzaralı dünyamızın dışındaki o devasa derin dünyaya dokunuyoruz. Tanıklığa mecbur kıldığı büyük buhran ve karşısındaki duruşumuz aslında. Salgado gibi, Ara Güler gibi veya birkaç sürrealist fotoğrafçıya baktığımda fotoğrafın sanatın damarlarındaki kanı emercesine bir emek ile sanatın, çağdaş sanatın klasik sanat karşısındaki zayıflığının bir ilüzyon olduğuna ikna oluyorum. Klasik sanatın tarihe not düşen o devasa eli daha mekanik anlamda başkaca bir oluş ile varoluşumuza doğru adım atıyor. Şehrin dışında yürüyen koskocaman bir kalabalık var. insana o kalabalığa karışamamanın ezikliği yaşatan derin bir nefes gibi Salgado.
Hakkında taptaze bir belgesel de yapıldı. (toprağın tuzu)

not: Bazı insanlar vardır hani, sizi annenizden süt emdiğinize inandırır. Salgado böyle bir adam benim için, insanlığı bütün çırılçıplak gerçekliği ile gözlemlemiş ve bu acı ile gerçek bir varoluş yaşamış bir deha. Bazı fotoğraflarına baktığımda kendimdeki o bütün karmaşa ile dile gelmiş bir yalın gerçeklik olarak çarpışıyorum.
Haberdar olmayanlara tavsiyemdir, onunla tanışmak insanlığın hakiki damarlarından gürül gürül tertemiz bir sütü boğazından geçemeyeceğini bilerek yudumlamaktır. Süt ve kanın aynı damarlardan süzülmesini açıklayabilecek bir ideoloji asla varolmadı, ne mutlu...