yalnızlık

zamanında roman taslağımın ilk cümlesi diye yazmışım; yalnızlığın orduları tek bir savaşla yenilmez.

Birini buldun, biri seni buldu, çok arkadaşın, sıkı bir ailen var diye yenilmez yalnızlık. Sızıdan bile incedir, etrafına kalabalığı toplasan da sızar, karşına dikilir.

Arada yenileceksin de yaşayacaksın bu mereti, tadına varacaksın bir kabusun buruk bir nostaljiye dönüşünden haz alır gibi ve yine bazen kazanacaksın; sinsi sinsi köşesine kaçıp bekleyecek gözlerine yeniden bakmayı.