aile içi intiharlar

Haberi okudum ve şaşkınım. açıkçası yavrucaklar için gözyaşlarımı tutamadım.

biri 9, diğeri 2,5 yaşında iki evladım var. Uzun süre işsiz kaldım (1 sene - eşim esnaf ve işleri tamamen durmuş olduğu bir dönemdi). Eşim de ben de çaresiz olduğumuzu düşündüğümüz anları yaşadık.

Hatta itiraf etmek gerekirse kendi adıma ölümü düşündüğüm de oldu. Ama beni tutan evlatlarımın varlığının verdiği umuttu.

hele hele onları öldürmeyi hiç aklıma getirmedim. Onların saçının teline bir şey olsa mahvolurum. bir gülücüklerine, tek bir nefeslerine kurban olurum onların. ben nasıl kıyarım?

o çocukların doğmasına sen sebep oldun. yaşamalarını da sen sağlayacaksın. kuşlar bile yuvadan uçana kadar yavruları için bunu becerebiliyorsa dünyada düşünme yetisine sahip olan tek canlı olan insan ırkı bunu başaramaz mı?

bu ne büyük bir vebal?