teşekkür edince tepki vermeyen garson

iş gereği sıkça cafe, restoranda ofis yaparım. bu sabah da pek şubesi olmayan kahve zincirlerinden bitanesine oturdum.

açtım bilgisayarı, çalışıyorum. mekan self servis. içeceğimi de almışım, bir de kahvaltılık bi sandviç. bi yandan yedim bir yandan da işleri hallettim derken boşalan servis tepsisini almaya bir garson geldi, güzelce bir kadın. tepsiyi alırken gözgöze geldik bir an, çok kısa sürdü 2 sn kadar. sonra tepsiyi alırken, teşekkür ederim dedim.

suratıma aynı tepkisizlikle bakıp gitti. amk dedim içimden bu işi yapmak istemiyorsan yapma. insan nezaketen afiyet olsun der, hadi onu da geçtim bir mimik yapar. ama nasıl tutuldum aga anlatamam, kesin yazıyorum sandı mk kezbanı diyorum. madem öyle okusaydın da bu işi yapmak zorunda kalmasaydın diyorum, nezaketin eğitim durumu, milliyeti olmaz diyorum. ya kezban ya da sığır diyorum. diyorum da diyorum. gözüm kızda, içeri gitti. daha işim var çalışmam lazım ama felaket takık vaziyetteyim.

bi içecek daha almak için gittim kasada bu var yanında başka bi çalışan. siparişi öteki alıyor önümdeki müşteriden. siparişi aldı sonra yanındaki kıza döndü ve anlamadığım ama işaret dili olduguna emin oldugum bir iki hareket yaptı.

aman yarabbi yerin dibine girdim. başımdan aşağı kaynar sular döküldü. yargılamak ne kolay insanları, tuzu kuru bir "beyaz" olmak ne kolay. kendimizde herşeyi hak görüp, cayır cayır insan yargılıyoruz. düşünmeyi bırakıp tavuk gibi omurilikle idare edilir olmuşuz. önyagılarım da yargılarım da yerin dibine batsın.

siparişi diğer kıza verdim. o da bizim esas kıza iletti. içeceği alırken, yıllar önce öğrendiğim ama yarım yamalak hatırladığım teşekkür ederim işareti gibi bişiler yaptım. anladı tebessüm etti. mimikleriyle bana cevap verdi. asıl nezaketsizin, sığırın, kezbanın kim olduğunu 1 salisede izah etti.

bense bi kez daha yerin dibine doğru uzaklaştım.