anın görüntüsü

görsel

karanlık , ziyan oldu tüm hebaların mukaddesliğine.

saksıda gülümüz yetişiyor en soğuk mevsimin hiç güneş görmeyen tahta pencereli odanın perdesinin ardından.

bir yanımız ışık öte tarafımızda ise sessizce koynumuza sokulan bitmeyen bir tükenmişliğin karanlığı.

dirildik küllerimizden bir dağın güneşe hiç bakmayan hasretinde.

kötü yüzler, imkansız mutluluklar , ölüm çığlığı feryadı atan çocuklar , açlık ile sınanan fevri yaradılış hikayeleri, şiddetler, bombalar, korkular, sahte maskeler, evrensel ihanetler.....

ne çok dert varmış... yaradandan her şeyi beklercesine oluşan çaresizlikler gibi.

şimdi bir çöp kutusuna atalım yalnızlığımızı, aşk sandığımız safsatalarımızı, iki dakikalık yapmacık üzüntülerimiz..

insanlar ölüyor..

bir yazar, bir şair, bir sanatçı, bir toplum bilimcisi olmaya gerek yok.. kişiler kendilerini egosantrzim kavramıyla bütünleştirmişler. yaşamayı kendi kabuğu sanırlar.

uzun oldu yazılanlar. çaresizlik değildir bunun adı. bir iç hesaplaşma. bir haykırıştır bu önce şahsa sonra tüm şahsiyetlere.