ustum cirilciplakti

üstüm çırılçıplaktı,
sadece küçük bir yatak, ve duvarda asılı "aylardır sayfası yırtılmamış takvim", odayı dolduran nesnelerdi.
yerdeydim. duvara dayanmış, iki dizimi göğsüme kadar çekmiş, kollarımla dizimi bağlamış
sadece yere bakıyor, bir ileri bir geri gidiyor, göz bebeklerim büyüyor,
gözümün beyazlığı giderek kan rengini alıyordu.
yalnızdım, üşüyor, açlığımı bile hissetmiyordum. ayaklarımın tabanları tertemizdi hala.
belli ki yerimden kalkmamıştım uzun süredir.

kapının açıldığını duydum, kaldırmadım kafamı. hala sabit yere odak, hala gidip geliyordum.
bir el hissettim başımda, saçlarımı parmaklarının arasına alıyor, okşuyordu.
sesinden kim olduğunu çıkarmaya çalışıyordum ama, konuşmuyordu, kafamı kaldırıp bakmıyordum...
sonra titremem geçti.
kafamı kaldırdım, irkildim birden... korkup, diğer duvarın köşesine attım kendimi.
burayı da bulmuştu. yanında siyahlar içinde kadınlı erkekli bir dolu insan vardı.
şimdi korkularımla yüzleşme zamanıydı işte...
- "nereye kadar kaçacaksın ulan!" dedi.
içimden hüngür hüngür ağlamak geliyordu. bağırmak geliyordu...olmuyordu...
herşeyimizi almıştı, evimizi, eşyalarımızı, hayallerimizi...
teslim olmamalıydım. bırakmamalıydım kendimi.
- "çok zor çıktın şerefsiz" dedi. elini cebine attı, oyuncak verdi. sinsice gülümsedi.
oyuncak elimdeydi. bir oyuncağa bakıyor bir gözlerine bakıyordum. oyuncak kadar sahteydi bakışları.
- "neden kahramanlık yapıyorsun? bana artistlik yapma lan!" dedi.
ceplerimi kurcalamaya başladı. birbirlerine vurdurup, sesler çıkararak rahatladığım, son kalan
3-5 bozukluk madeni parayı da aldı. elhamdüllah dedi.
herkes yoluna devam ederken, güneş görmeyen bir odada yalnızlığımı yaşıyor,
ona verilen sürenin sonunu bekliyordum.
- "sende vereceksin bize, sende bizim tarafa geçeceksin artık dedi. kalkınacaksın hadi" dedi.
iki siyah gözlüklü adam beni kaldırıp, sürükleylerek odadan çıkarmaya çalışırken "hayır" diye çığlıklar
atmaya başladım. annemin sesini duydum sonra.
* "n oldu oğlum tövbe tövbe " dedi.
anneme baktım, odama baktım...yatağıma baktım...duvarda asılı olan mavi gözlü adam'a baktım.
* "lamba'yı açık unutmuşsun oğlum, kabus görmüşsün" dedi. "hadi uyu güzel oğlum" dedi.
öptü annem. sonra odamın ışığını kapattı. bir daha açık bırakma bunu, sonra kabuslar görüyorsun dedi.
ben bırakmadım anne. birileri bıraktı ama kim bilmiyorum dedim.
sizde bırakmayın n olur dedim.
duvar tarafına dönüp, ya kabus değilse dedim...
tavandaki ampule baktım...
başucumdan kalın bir kitap alıp ampule fırlattım. düşüp kırıldı. uyudum.