aile

Hakkında ne zaman fikirlerimin kesinleştiğini düşünsem, o fikirleri kelimelere dökeceğim zaman girdaplanıp beni de içinde boğan bir yapı.
Aile birbirine koşulsuz destek olan insanların oluşturduğu, toplumun en küçük kurumudur.
Fakat destek olmak kavramının yanlış anlaşıldığını düşünüyorum. Kişi zor ve zaman gerektiren bir sürecin sonundaki başarıyı arzu ettiğinde ona; "bu kadar kendini üzdüğüne değmez" demek destek olmak değildir, yükünü biraz olsun omuzlarından almak, belki de o yolda kendisiyle bir adım atmak, taşıdığı taşı bir parça daha o hedefe yaklaştırmaktır.
Maraton koşmak isteyen insanı dinlenmeye teşvik etmek yerine sabah erken kaldırıp idmana göndermektir destek olmak!
Hayatlarımızın müstakil olduğunu kabullenip tecrübe edilmesi gereken konularda karışmamaktır, öğrenmesinin önüne geçmemektir.
Bir aile ferdimizin rahatını düşündüğümüzde onu rahat ettirecek değil; zorlukları aşmayı öğretecek bir tutum ile yanında olmalıyız ki bir dahaki sefer o zorlukları kendisi aşabilsin ve bunu yapabildiği için mutlu olabilsin. En sevdiğimizi iddia ettiğimiz insanlardan bunu çalmamalıyız.
Velhasıl kelam; günümüz hazırcılığı ve kabalığı ile bir arada tutulması çok zor olan kıymetli bir kurumdur.