özlemek

Size bunla ilgili bir paradox anlatacağım, zaten "özlememek" diye bir şey yoktur, özlememe aldatmacası vardır dilya.

insan sadece özlediğini sandığı o his duygu ve düşünceleri tutku ve ihtirası erteler zihninde ama bu bazen okkb gibidir yani kapanmayan alarm gibi ertelediğinde muhakkak bir yerde daha nüks edecektir en ince nüanstan hem de, özlenmekte iltifata tabiidir.

Ben özlenir miyim diye düşündüğünüzde aslında kim olduğunuz sorusu da cevaplanmış olur, ne kadar nitelikli ve naata muvaffaksan o denli özlenirsin.

Burada tevazu yapmaya gerek yok, yani zaten kimsenin bir artısına da ihtiyacım yok, alter ego'm konuşturmuyor, neden özlenirim listesini öyle bir sıralıyor ki, tamam sensin diyorum, tabii adalet ve zeka da bunu ekarte etmiyor aynı bağlamda bu nitelik ve naat içeren bir örneğim varsa beynim ona odaklanıp aynı minvalde özlüyor ama dediğim gibi.

"Varsa hünerin vardır başımın üstünde yerin" hesabı, ne kadar nitelik=o kadar özlem.