sözlük yazarlarının söylemek istedikleri

görsel

yıl 1990.

1 yaşımı doldurmaya yakınım herhalde o fotoğrafta. insanın düşmemesi için elinden tutan ve elinden tutanın da omzuna dokunan birileri olmalı. bu koşulsuz bir var olma biçimi çünkü.

aile...

o günü sorsanız hatırlamam, ama fotoğrafa bakınca insan duygulanmıyor değil, demek ki bazı şeyleri hatırlamasak da anlam çıkartıp büyük kararlar alırken düşünüyoruz. iki elimizden de sımsıkı tutan o insanlar için. durup bir defa daha düşünüyoruz. belki de kararlarımızdan cayma hakkımızı kullanıyoruz. sadece bu bilinç bile bir insana duyar ve özveri kazandırabilir.

lakin başka bir yerden baktığımızda;

aile anlayışı kuvvetli olan insanlarımızda kendi başına karar alıp bağımsızca uygulamak biraz zor oluyor, hatta türk toplumunda aileden bağımsız alınan kararlar uygulanmadan rafa kaldırılıyor, baştan kabul edilmeyip morga yatırılıyor, önemli hayat kararlarımız.

aman baban kızar, aman annen özler, aman abin izin vermez. diye diye tükendi nakt-i ömrüm demiş ibo abimiz.

işin özeti, bu hayatı aslında biz yaşamıyoruz, çevrede ki her şeye bağlı koşullarla sırtımızdan uzunca bağlı bir iple dolanıyoruz. o ip belki de biz düşerken yere çarpmayalım diye duruyor belki de bir yere kaybolmayalım diye.

neyse,

ailemizi sevelim, onlar bizi koşulsuz sever.

bu arada fotoğrafta iki tane ağaç var.