mektup

en son lisedeyken, öğretmenlerimizin bizler adına bulduğu mektup arkadaşları* vesilesi ile hayata geçirmiş olduğum; hala gerçekleştirenlere özendiğim, kurşun kalemle yazılmış ve üzerinde kokulu silgi kullanılmış olanına hasret duymakta olduğum, belki de tarihin en etkileyici iletişim türlerinden biri. teknolojinin gelişimi ile birlikte unutulmaya yüz tutmuş olsa da, inanıyorum ki hala birileri mektuplaşıyor ve o muazzam duyguları diri tutuyorlar. Mektubun "spontane" olanı makbuldür, bir konuşma metni gibi önceden hazırlanmamalıdır, kelimelerdeki hisler ancak bu şekilde "ruh" kazanır. mektup; bir bekleyiştir aynı zamanda, karşılık bulduğunda anlamlıdır. güzelliği ise; satırından kaymış harflerde, sağa sola değmiş mürekkep lekelerinde ya da önce ele bulaşıp sonra kağıda işleyen kurşun kalem izlerinde vücut bulur. Biriktirmesi ve saklaması en güzel şeylerden biridir, tıpkı fotoğraf albümleri gibi, mektuplardan da bir "anı öbeği" oluşturmak gayet mümkündür. Ayrıca kendisi gibi unutulmaya yüz tutmuş olan, kartpostal adında küçük bir kardeşi vardır*

https://www.youtube.com/watch?v=kzSk5kzhXIo