evlilik

sanırım asla evlenemeyeceğim ben.
insan kendisi gibi birini aramalı mı bilmiyorum evlenmek için, yani doğrusu bu mu emin değilim.
sadece benim gibi birinin beni anlayabileceğini düşünüyorum. benim yaşadıklarımı birebir yaşamış olması mümkün değilse bile benim düşündüklerimi düşünmüş olması ne biliyim gerekli gibi.

başka şartlarda mutlu olamam diye düşünüyorum. mutlu olamayacağımı bildikten sonra da kimsenin zamanını çalmaya gerek yok.

eh gelin adayları da sıraya girmiş değil önümde zaten.

bugüne kadar sadece bir kız peşimden koşup da onun olmamı istedi. yani bilmiyorum mal bi kız da değildi ama işte olan oldu. çıktık ayrıldık. bitti gitti ona üzülmüyorum da sözlük, beni tanıyınca gitti be. beni ben olduğum için sevmedi. sevilmeyecek adam mıyım ben. beni tanıyan her kız benden böyle gidecek mi. böyle olmayı ben istemedim.

her tarafta okuyoruz görüyoruz kendin ol göründüğün gibi ol vs vs.. ben kendim olunca hep kaybettim kızlar karşısında. yani haklılar kimse akşamları evde oturup evreni anlamaya çalışıp sonunda da anlayamayan birini istemez.

ama ne biliyim ya belki beni de anlamaya çalışan anlayınca da vay mına koyim deyip gitmeyen biri çıkar.