galatasaray

uçuk kaçık hayallerle yaşayan taraftarlara sahip takım.

şimdilerde de uefa kupasını kaldırmak ve kadıköy gibi kombinasyonlarla çeşitli hayaller kuruyorlarmış...

üzüldüm hallerine...

bile bile ladesti çünkü bu, en kalbi duygularla yaklaştım kendilerine, bi uyarayım dedim.

"çocuklar ayağınız biraz yere bassın" dedim, etmeyin dedim, eylemeyin dedim.

ama dinletemedim efenim, dinlemediler "hani senin sakalın yok ki", hani nerde dediler şen şakrak çocuklar gibi...

görmek istediklerini okudular, "ama bizim uefa kupamız var" dediler gözümün içine baka baka.

hiiiç şaşırmadım.

üzüntüm bin kat daha arttı, daha da üzüldüm.

hiç bir masraftan kaçınmadım, kaçınmazdım, içimde insan sevgisine ihanet edemezdim çünkü.

o kadar benzin harcadım, patagonya'ya gittim, sırf dedeme bir soru sormak için.

muz tarlasından geçip, dedemin evine vardım, "bu adamların kadıköy'deki son galibiyet tarihini hatırlasa hatırlasa sen hatırlarsın" dedim büyük bir hevesle.

"hele bi otur soluklan yeğenim" dedi, "hangi adamların ?" dedi,

"uefa kupası olanlar var ya hani, onlar" dedim.

güldü, "ha tamam, anladım anladım" dedi, hallederiz dedi.

geçti mekanına, düşündü, taşındı, olmadı... olmuyordu, ne yaptıysa olmadı, boşa koydu olmadı, doluya koydu olmadı.

sonra geçti yıllara meydan okuyan emektar zaman makinasının başına...

seçimleri eskitti, demirel'i gönderdi, sezer'i getirdi, tayyibi cezaevinden çıkardı, ecevit'i de başbakan yaptı, ileri sardı geri aldı ama olmadı, bilim çaresiz kalıyordu.

yine olmadı mamafih.

günler sonra, bu iş seni de beni de aşar oğul dedi kan çanağına dönmüş gözlerle.

söyle çocuklara fazla kurcalamasınlar, açıklarsam yer yerinden oynar, türkiye buna hazır değil dedi, harap bitap düşmüş haliyle.

peki, sen ne diyorsun bu kadıköy'de uefa kupası kaldırma hayali hakkında dedim, kafasını öne eğdi güldü, sonra bana baktı tekrar güldü yorgun gözlerle, "boşver be oğul" dedi acı mı acı bir gülümsemeyle.

ne demek istediğini anlamıştım aslında ya, "ama onların uefa kupası var, neden olmasın ki" diyerek üstelemeye çalıştım, yine sustu konuşmadı ama gülen gözleri hala konuşuyordu.

nasıl konuşsun ki, kelimeler git gide anlamsızlaşıyordı, o da farkındaydı.

sözün bittiği yerdeydi artık.

(bkz: çocuklar uyanın uyanın çocuklar)