günün şiiri

Ben bu içimin yankısı, ben bu içimin koruyla
       bu narı daha fazla taşıyamam.
       Düşecek ellerimden, dağılıp dökülecek odaları,
       dayanamam.

       Benden sana mevsimlerden anne, uykularımdan tüller,
       ömrümden ağrılar sızmıştır.
       Bu aşk bende bir imkânsızlık tasarımı gibi kaldı,
       kaldıramam.

       Adı Şubat olan bu şiirde kalbim
       uzun bir nehir gibi ağrıyor. inat yumağım çözüldü.
       Sol omzundan siyah atımı, sana düştüğüm o eski şubattan
       çukurumu alıyorum.
       Benden kalan boşluğa kırmızı bir araf düşüncesini koy.
       Nasıl hatırlanırsa bir yaprakta bir orman
       bu kez o olsun beni sana hatırlatan.

       Bir gün olur senin de düşerse elinden nar
       Aşk bir gün seni de alır bir yerden bir yere koyar
       Ne zaman ki kaplar gönül mülkünü kar
       Çağır o zaman, anlatırım sana,
       bir ömürden nasıl döne döne geçer turnalar.

       Sanma ki inadımda sarı bir safra
       dilimde uçuşan rüzgârlı bir sayfa
       sözlerimde silinmiş şifre vardır.
       Sökmedin beni çölden, yolum araftır. 

Birhan Keskin/ Şubat