sevimli canavarlar

yıllar sonra tekrar izlediğim ve bana ilginç bir teori düşündüren film. Bence bu animasyon bir tür savaş/Dünya düzeni eleştirisi var. (amariga)

öncelikle bir canavar şirketinin nasıl çalıştığını izliyoruz ve öğreniyoruz. 2 dünya var. biri canavarların, biri insanların. iki dünyanın vatandaşları da birbirinden yeterince haberdar değil hatta iki taraf da birbirinden korkuyor. canavarlara insanların toxic olduğu, size dokunurlarsa öldürebilecekleri söylenmiş.

gel gelelim profesyonel olarak çalışıp korkutma zirvesine oynayan elemanlar da var bu korkak amatörlerin yanında. bizim ana karakterimiz onlardan biri ve bir gün kendisinden korkmayan pek tatlı dişi insan yavrusuna denk geliyor. kapıdan canavarlar dünyasına bunun yüzünden geçen kız hem kendi başına hem de canavarımızın başına dert açıyor. bizim canavar ve kankası baya korkuyor bundan ve fark ediyorlar ki aslında insanlar toxic falan değil. kız onlara dokunduğunda hiçbir şey olmuyor.

iki tür arasında bir bağ oluşuyor ve canavar, kızı korumaya çalışıyor. şirket ise her yerde kaçağı arıyor. suçlu bulununca bizim canavarı sürgüne yolluyor oç patron.

bir şekilde geri geliyor bunlar kendi dünyasına ve türlü aksiyonlardan sonra patrona bir itirafta bulundurup bunu kaydediyorlar. patron: "şirketimizin batması yerine bir çocuğun imha edilmesini tercih ederim."

daha sonra gerçek anlaşılıyor, patron yalancı falan ama şöyle de bir soru var, bu korkutmalar ne için yapılıyor şirketin asıl amacı nedir?

'şirket şöyle çalışıyor arkadaşlar' : çocuklar çığlık attıkça, diğer dünyaya enerji aktarımı gerçekleşiyor. harıl harıl çalışıp kendi dünyalarının çıkarı için enerji sağlayan, kendilerine yalan söylenmiş canavarlar bunlar. Foyası ortaya çıkan villain boss'u alıp götürüyorlar, şirket batıyor, yerine yenisi kuruluyor. bu yeni kurulan şirket de aynı sistemle çalışıyor. çocuklara çığlık attırarak enerji sağlamak. ancak bir fark var. bu sefer işi güldürerek, kahkahalar ile yapıyorlar. başka bir şirket mümkün.