perspektivizm

üzerinde durulacak sağlam bir zemin olmadığını savunan ve kendisinden hareket edilecek referans noktalarının meşruiyetini sorgulayan postmodernistlerin getirdikleri eleştirilerin temel noktalarından biri. Bakış açılarındaki çokluk şeklinde algılanabilir. Bu kavramın en güzel yanı hayatın bölümlere ayrılmasıyla,her bir bölümün tek ve mutlak gerçekliği olduğu düşüncesine meydan okumasıdır. Hayat öyledir ki, öyle kabına sığmaz ki, objektif ve herkesin üzerinde hemfikir olduğu tek bir bakış açısıyla tanımlanamaz. Aşağı çekilemez,aksi takdirde subjektif boyutunu yadsımış ve ona ihanet etmiş oluruz. Hayat olur,akar gider. Oluyordur,daha doğrusu.

Kendime getirecektim konuyu. Her farklı etkileşimimde,aynı konu hakkındaki görüşlerimin sabit olmadığını fark ettim. Herkesin hayatına ışık tutmasını sağladığı önkabulleri vardır ya hani,ben bazen o andaki alıcıyla olan etkileşimimin anlamı ışığında farklı şeyler ileri sürerken buluyorum kendimi. Bu beni insanların doğru olduğunu düşündükleri şeylere gönderme yaparken gerçekten kendi görüşlerini belirtmediklerini,daha ziyade onların daha ulvi bir amaç için,bağlama göre değişen bir fikri benimsiyor gibi göründükleri düşüncesine itiyor. Kaç yüzümüz var?