yalnızlık

her gün, camdan dışarı bakıp, sonbaharın son demlerini yaşayan yaprakların heyecanıyla uyanıyorum. tek heyecan veren şey bu. kimsem yok. hani arayıp, hadi çıkalım diyebileceğim hiç kimse yok. tek başıma gezmekten bıktım. bi yerde otururken biri gelsin sohbet etsin bi şey hakkında. camdan dışarı bakıp, ağaçların detaylarını aklıma kazımaktan "yalnız ve sonbaharperest" oldum. otobüse bindiğimde ani dönüş ve kalkış anlarında zevk alıyorum, sanki yakın biriyle geziyormuşum gibi. bi gün taksiciye para vericem beni şehirde gezdir diye. o kadar boğuldum ya. kahkahalara boğulmayı unuttum. sürekli ciddi ciddi varoluş meseleleri de sıktı yani.