yalnızlık

Şöyle bir bakıyorum da etrafıma ben harbiden yalnızım! Kimse yok arayan, hatrımı soran. Sıkıldığımda konuşabileceğim, aynı şeylerden hoşlandığım, yanında zoraki gülümsemelerden uzak kaldığım tek bir kişi bile yok. Dünyanın en yalnız balinası gibi hissediyorum kendimi. Diğer insanlarla frekansım tutmuyor. Ne ben onları anlıyorum ne de onlar beni. Ama ben inadına hep daha yalnız günlerin hayalini kuruyorum. Tek kişilik bir evin hayalini kuruyorum. Lafın kısası ben biliyorum kim olduğumu ve böyle kabullendim kendimi. Ancak bunu itiraf edebildiğim tek yer burası ve paylaştığım tek şeyse yine yalnızlığım. Yalnızlığın bu kadarı...