sözlük yazarlarının itirafları

Son zamanlarda tartışmalarımız sıklaştı. en ufak şeyleri büyütüyor oldu. ona göre ise benim ufak saydığım şeyler büyük şeyler oluyordu. bazen tükenmişlikle kendimi savunup durumu yanlış yorumladığını söylesem de bir buçuk yılın verdiği dırdırlar kafamda dolanırken söyleyeceklerimi unutturur oldu. haklıyım ama kendimi ifade edemiyorum ve buna izin vermiyor karşımdaki. bir şekilde kendinin haklı olduğunu kendi kriterlerine göre empoze etmeye çalışıyor. bir şeyleri ispatlasan ve onun yanlış konumda olduğunu hissettirsen bile önüne konulan cevap; ama böyle yapman beni incitiyor, beni hiç mi düşünmüyorsun. elin kolun bağlanıyor. haklısın ama için gidiyor, yüreğin tükeniyor, yılgınlık ve bitkinliğe doğru ağzından çıkan lafları kontrol edemiyorsun ve bir an önce susmasını istiyorsun. baktın o durumuna rağmen seni başka noktalardan vurup, yapmadığın şeyleri yapmışcasına, sana iftira atıp senin suçlu olmanı sağlayarak üste çıkınca o zaman tel kopuyor. ağzımdan öyle laflar çıkıyor ki, hakaret bir tarafa, karşıdakini kırabilmek adına defol git demek istiyorsun ve diyorsun da. sonuç olarak gidiyor, bir ton lafını da alarak gidiyor ama. kafan dırdırsız, sessiz sakin kalıyor diyorsun ama eve gelince içine bir ateş düşüyor. yine rahat değilsin, yine değilsin. nedir bunun sonu, nolacak halimiz diye düşünürken bir çözümü de olmadığının farkına varıyorsun. çünkü ne o huyundan vazgeçiyor, ne de sen...