hotarubi no mori e

Dokunursan kaybolurum teması var bir nevi.

Tek bölümlük kısacık bu anime, bittikten sonra en az bir-iki defa daha yeniden izleyebileceğim kadar uzunlukta bir süre ağlamama neden olmuştu.

Hafif bir melankoli havasındaysanız ve kafa dağıtmaya ihtiyacınız varsa bunu izlerken vakit kaybetmeyeceğinizin garantisini verebilirim. (izleyen olursa iyi ya da kötü görüşlerini dinlemeyi çok isterim)

Savaş sahnesi, etkileyici zihin oyunları vb. Bulundurmamasına rağmen sıkmayan ve kendini izlettirebilen bir animedir. *
Son sahnesi hala içimi acıtıyor. Hala aklımda.

Sanırsam hotaruyla kendimi fazla özdeşleştirdiğimden dolayı bu denli abartıyorum ama fazla benzer şeyler var.

Sevdiğim birine sarılırken de her zaman o sahne aklıma gelir. Belki de bu yüzdendir ki daha sıkı, daha içten ve dünyada o andan daha değerli bir şey yokmuş hislerini barındırarak sarılırım karşıdakine.

insanın sevdiği insanlara dokunmasının aslında ne denli kıymetli olduğunu çok güzel bir işcilikle işleyerek aktarır.

Sıktım biliyorum.
Son sahne gerçekten beni çok etkilemişti.

Birbirine sevgi ve özlem besleyen iki karakterin kavuşamadığı tüm animeler beni ciddi manada etkilemiştir zaten.
Yine de iyi sonla biten şeylerden çoğu zaman etkilenmememe* rağmen keşke bu güzel bir sonla bitseydi.
bunu böyle bir sonla hatırlamak çok zoruma gidiyor. Kanıma dokunuyor yemin ediyorum.

Not: Oradaki kedi maskesine ulaşabilmek için feda edemeyeceğim çok az eşyam var.