halil surucu

Güz ışığı şiirini ilk okuduğumda beni çok etkilemişti. imge gücü harika.

Güz ışığı

biraz güz ışığı
ağrılı ama belirgin ayna
ve yüzüne dair yıktığım tabular
özlüyorum yar!

gülüşün tenhamda hergün var eden beni
ben kurcalıyorum gülüşünü
nesi varsa bana benzetiyorum
süzüyorum yüzünü yar!

son çaremde yüzünden
yüzüne rest çekemiyorum
dipliyorum gerçeği
saplıyorum yokluğuna
her yerde biraz var olan ağrısına sensizliğin

ben saati kaçıncı kez kuruyorum gelmene
gelmiyor musun yar
güz ışığı bak sönmedi
görmüyor musun yar?

kalbimin can damarı
hissiyat güneşim!
hangi sana benzeyen çocuğun
hangi oyuncak hayalindesin?

ben çocuklara seni anlattım yar
seni oynadılar güz ışığında
ben sensizliği oynuyorum
hayatın tahta kaşığında

doymuyorum yar!