akmak

Sana böyle akmaktan çok korktuğum için

oldu herşey

şelaleler de bu yüzden ilgilendiriyor beni

dünya çok üzücü bir yerdi savaş filmlerini ve

samurayları eskisi gibi sevmiyordum.. bir boşluktan

aşağı mı bırakıyordum kendimi.. teller tenimi çizip

canımı mı yakıyordu.. mutsuzluğumamı alışıyordum

seni severken, yoksa kan kaybından mı ölüyordum..

daha fazla parçalanacak parçam yoktu..

neyse,

sevgilim telefonun öbür ucunda ruffles yiyordu.

Ben meleğimin kanatlarını kırdım, ordan geliyorum

siz yine de ikiz bardakları kırmayın

bir deliydim, elemetlerin de ruhları olduğuna

inanıyordum,

aklıma suyun intiharı geliyordu hep

şelale deyince

divaneliği söylüyordum

sana böyle akmaktan çok korktuğum içindi

şelalenin sinirini bozdum az önce

ordan geliyorum

II

elveda ırmak hoşçakal alacakaranlık

geçtim yıllar sonra anımsanacak alınganlıklardan

silahlar ve bellek gerektiren aşkın seramik

teninden, itinalı ve alıngan

yüzümün gürültüsünü unuttum

şüpheci ve med-cezir aşkından oldu böyle

acemi düştüm, yüzünün kayganlığından utanıp,

saçlarının ritminden kaçacak kadar.

şimdi benden bu uzak yol seslerini alsalar,

hazin öyküleri ve yüzünü özlediğim zamanları alsalar

ormandı, yağmur sonrasıydı, tazelenmiş yaprakların

üzerinde su damlacıkları tutunuyordu, sanki geç bir

vakit eve dönüyordum, yüzümü Heidiye ısmarlamıştım,

annem lastik tokalarımı yakıyor,

annem beni rüzgara bırakıyor bu yüzden’ gibi olmayacak

şeyler söylerim sana

anımsadıklarımın yanlış olduklarını, yine de hepsinin

bir deprem olduğunu kim bilebilir?ikimizin arasında

duran şuboydan boya ırmak, şu boydan boya alacakaranlık

ikimizin arasındaki şu depremin bir bellek uykusu

olduğunu kim bilecek?

eskiden olsaydı tuzlu düşler anımsardım

ağzımda eriyip yokolan tadını güneşin, alevin ipekle

savaşını, saçlarının altında akan ırmaklarda

yıkandığım sabahları anımsardım.

tenine dokundukça bıçak sırtı bir nefeste susan,

felç olan sözleri anımsardım.

elveda ırmak,

hoşçakal alacakaranlık.