gri

gri sehrin adamina selamlar her şeyden önce.

Yaklaşık iki sene önce tanıştığım gri sehrin adamina bir mesaj atma vakti geldi demek ki. "abicim nasılsın görüşmeyeli? Beni hatırlamazsın belki, kalabalık bir akşamdı tanıştığımız. Eh şehrimiz her zamanki gibi gri..."

Eh gri bir şehirde yaşıyoruz biz. Gökyüzü de yeryüzü de griye boğuyor bizi. Utanmasa güneş bile griye bulanacak da utanıyor işte.

Sabah oda arkadaşımın "bugün çok grisin" demesiyle başladı bu gri meselesi. Ankara sinmiş üstümüze bizim. Küfür küfür ankara kokuyoruz yıllardır. insanlar bir ankaralıyı görünce üstündeki griden mi anlıyorlar nedir "sen ankaralısın di mi?" diye soruyorlar.

Zamanla küle bulanıyoruz, dumana sarıyoruz düşünceleri de ancak öyle üfleyebiliyoruz kendimizden uzağa. Bu gri şehir bizi griye boğdukça biz de şehri griye boğuyoruz. Bu döngü de kısır diğer pek çoğu gibi.