döndü dönmedi

Yerel-yöresel sayılabilecek bir şairin (Abdülvahap Kocaman) bol cinaslı şiiri. Dönmek fiili birçok farklı anlamda kullanılmıştır, bazı kısımları tartışılabilir olsa da okuması zevk verir.

Yaylaya gitmişti yayla zamanı,
Gülizar döndü de Döndü dönmedi.
Demek ki unutmuş ahti-amanı,
Yaylacılar geri döndü, dönmedi.

Ben baktıkça o yılıştı yüz verdi,
Aşkımıza ümit verdi hız verdi.
Yemin etti sapasağlam söz verdi,
Demek ki sözünden döndü dönmedi.

Aşkıma inansa beni arardı,
Sevda çeke çeke benzim sarardı.
Tansiyonum düştü gözüm karardı,
Sevdasından başım döndü, dönmedi.

ismini andıkça ah çekerim ah,
Sevende mi sevilende mi günah?
Yepyeni bir ümit başlar her sabah,
Akşam oldu güneş döndü, dönmedi.

Bir of çektim dağ sallandı taş düştü,
Ahımdan cihana bir ataş düştü,
Bulutlar ağladı gökten yaş düştü,
Kuru çöller göle döndü, dönmedi.

Ben gönlümü o sunaya bağladım,
Aşkı ile ciğerimi dağladım.
Gözlerimden kanlı yaşlar ağladım,
Selinden değirmen döndü, dönmedi.

Ah çektikçe gözlerimden yaş geldi,
Ümitlerim dolu gitti boş geldi.
Yaz da gitti, güz de bitti kış geldi,
Zaman geçti devir döndü, dönmedi.

Bu zalim engeller bize nettiler,
iki aşık arasına gittiler.
Kaş göz oynattılar fiskos ettiler,
Arada bir dümen döndü, dönmedi.

Kokusunu arıyorum yellerde,
Boynu bükük bekliyorum yollarda.
Aşkı ile ölüyorum çöllerde,
Üzerimde kuşlar döndü, dönmedi.

Şu halime ne söyliyem, ne diyem,
Bana dönse bir canım var hediyem,
Ham kelama izin vermez terbiyem,
Bedduadan dilim döndü, dönmedi.

Kara sevda çekmek zor gardaşım zor,
Bana inanmazsan çekenlere sor,
Benim sonum tımarhane ve doktor,
Kocaman ölümden döndü, dönmedi.