mersin

bu aralar beni çok hüzünlendiren şehir. çocukluğumun geçtiği sokaklarında yürüdükçe kendimi daha küçük hissediyorum.

neyse bir kaç gün önce geldim yine karışık yine çarşısı tantuni ve parfüm kokuyor. içindeyken nefret ediyorum buradan ama uzaktayken özlüyorum. ağzı kokan eski sevgili gibi, sıcak bira gibi geliyor. tiksinç bir bağlılık var aramızda. ne sevebiliyorum ne kopabiliyorum. sahilde bisitkletle gezip çekirdek satan kara kuru abi bile hayatımda yer etmiş sanki. veya beni ne zaman kızla yakalasa gül itelemeye çalışan götü yere yakın abi *.
burayı merak edenler varsa neredeyse herşey eskisi gibi. tek fark artık çöpleri kürtçe değil de arapça konuşan esmer çocuklar topluyor.